Azja - subiektywne dzienniki z podróży

Pijąc poranną kawkę i słuchając odgłosów lasu opracowaliśmy na dziś dwie możliwe trasy, obie miały finalnie doprowadzić nas na pola herbaty. Trasa pierwsza na południe przez dżunglę, trasa druga na północ przez teren komercyjny. Przed wyjściem skonsultowaliśmy nasze pomysły z panią w recepcji na co odrzekła, że odradza nam opcję pierwszą ze względu na dzicz i słabo uczęszczany szlak, zatem może być zbyt niebezpiecznie. Nie było mi trzeba dwa razy powtarzać, myślę, że w jej rodowitym języku bym też zrozumiała, aby wybrać opcję nr 2. Nie, nie jestem komandosem. Zgadza się, moja robako fobia wzięła górę.  Zatem wyruszyliśmy. Droga początkowo nawe t dość zielona, troszkę lasem. Las piękny, zupełnie inna flora niż u nas. Wielkie paprocie, cieńka i długa roślinność. Gęsty. Nie umiem jej nawet nazwać. I te odgłosy. Słyszysz, że Cię widzi. Wszystko się rusza i wszystko wydaje dźwi ęki. Nic nie zarejestrujesz okiem, tylko co chwila coś przemyka za tobą. Po drodze zahaczyliśmy o wod...

Z żalem i niedosytem opuszczamy dziś Penang. Mam nadzieję, że uda nam się tu jeszcze powrócić, bo miasto George Town potrafiło nas zaczarować. Kolejny nasz przystanek na mapie Malezji to Cameron Higlands. Dojechaliśmy tu autokarem za 39 myr od osoby, oczywiście nie bez przygód. Bilet zakupiliśmy dzień wcześniej w biurze turystycznym u Chińczyków. Na pytanie czy autobus jedzie bezpośrednio otrzymaliśmy odpowiedź "tak" i mieliśmy stawić się 12.45 przed biurem i stąd 5 godzin jechać do naszego celu. Ok, wyśmienicie. O 12.00 byliśmy pod biurem, zwarci i gotowi do długiej jazdy. 12.45, 13.00, 13.15 nic się nie dzieje. Wszyscy pasażerowie już odjechali w swoje strony, a my mamy czekać.... hm... lekki stres, niepokój, aż w końcu złość zaczęła dominować w naszych jakże dobrych dziś nastrojach. 13.20 podjeżdża mini busik. Pan zaprasza nas do środka i okazuje się, że nie jedziemy bezpośrednio do Cameron, a na główny dworzec autobusowy, gdzie mamy przesiąść się na duży autokar jad...