Świątynia Świtu, straszne muzeum medyczne i food court w centrum handlowym.

Wtorek 3 września,

Zastanawiałam się dziś, czy Bangkok mnie już do siebie przekonał i w dalszym ciągu nie wiem. 
Tyle czytałam o tej stolicy, tyle miałam wyobrażeń, a to co chyba najmocniej póki co zwraca moją uwagę, to dość zamknięci w sobie, słabo mówiący po angielsku Tajowie i problem z wege jedzeniem na ulicy. 
Tak, moi mili. Życie wegetarianki, czyli moje życie kulinarne na zewnątrz, czyli w miejscu innym niż domowe gotowanie, zawsze było ciężkie i wymagało dużo poszukiwań i dużo cierpliwości. 
Natomiast w Bangkoku osiągam szczyty.
Nie wiem, może akurat trafiam w pechowe miejsca, może źle pytam, ale generalnie wesoło nie jest. 

Oczywiście możecie udać się do restauracji i tam bez problemu zjeść zapewne wszystko co Wam akurat kubki smakowe szepną, ale budżetowe to nie będzie, a taka forma żywieniowa mnie nie interesuje, no a poza tym street food jest tu serio mega duży, więc po co przepłacać? 

Szarpnęliśmy się wczoraj wieczorem na kolację z dwoma Polkami - pamiętacie pisałam o Martynie z Białegostoku, która przyleciała do przyjaciółki? No to właśnie o tych rodaczkach mowa. 
Poznaliśmy przy okazji jej towarzyszkę podróży czyli Magdę na co dzień mieszkającą w Hanoi.
Już wiem, że przebywając w Wietnamie mogę podać adres na który będziecie wysyłać mi pokarmy 😉 Tam podobno jeszcze bardziej niż u Tajów słowo wegetarianin nie funkcjonuje. 
Ale wracając do kolacji. 
Poszliśmy do indyjskiej restauracji, gdzie nie dość, że było drogo - zapłaciliśmy za dwie osoby 310 THB czyli 2,5 razy więcej niż normalnie nas kolacja kosztuje - a jedzenie było serio mocno średnie. 
Słabo doprawione, mało ostre, mało aromatyczne, a porcje ... jakby to ująć ... typowo tajskie 😉 Czytajcie małe. 
Zatem rozumiecie, dlaczego jedzenie na ulicy jest tak fajne 😀 

Dziś postanowiliśmy odwiedzić Wat Arun. 
Świątynię, która chyba od początku najbardziej mnie ciekawi. 
Postanowiliśmy też zrobić sobie do niej spacer, jest ona po naszej stronie rzeki, a w trakcie chodzenia możemy poznawać i obserwować życie Bangkoku. 

Po drodze zaszliśmy do świątyni Wat Phitchaya Yatikaram Worawiharn, trwały w niej akurat modlitwy zatem atmosfera mistycyzmu i powagi była spora. 
Jest to miejsce nieturystyczne, zatem oprócz paru miejscowych i mnichów tam mieszkających nie było nikogo. 
Obeszliśmy teren podziwiając piękno architektury, weszliśmy po schodach do pagody i wróciliśmy na nasz dzisiejszy szlak. 

Generalnie spacerując po mieście świątyń mijamy dziesiątki. 
Niektóre są zamknięte, ale do wielu można wejść.
Ważne jest natomiast, aby mieć odpowiedni strój - dlatego ja zawsze mam długie spodnie i koszulkę z rękawem zasłaniającym ramiona plus chustę w plecaku. 
Pamiętajcie też, aby zdjąć przed wejściem buty, być cicho, przywitać się i uśmiechnąć, a na pewno nikt nie będzie miał nic przeciw żebyście weszli i pooglądali ich miejsce kultu. 

Wat Phitchaya Yatikaram Worawiharn

Wat Phitchaya Yatikaram Worawiharn

Wat Phitchaya Yatikaram Worawiharn

meczet obok świątyni buddyjskiej - ładnie

Wat Arun czyli Świątynia Świtu, której pełna nazwa brzmi Wat Arunratchawararam Ratchaworamahavihara nazwę swoją zawdzięcza hiduskiemu bogowi Arunie.
W jej centralnym miejscu znajduje się wysoka na 66 m lub 86 m różnie źródła podają,  pranga - czyli wieża w stylu khmerskim -  otoczona czterema mniejszymi. 
Prangi te zdobią muszle i kawałki porcelany, które wcześniej wykorzystywane były jako balast przez łodzie przybywających z Chin do Bangkoku.
Bilet wstępu kosztuje 50 THB czyli 6,5 zł. 

Od pierwszych spojrzeń skradła me serce. Prangi całe w ceramice wyglądają oszałamiająco. 
Super! 💗
Niestety, chyba najbardziej kultowe do robienia zdjęć miejsce, na wysokich schodach na tle prangi było zamknięte. 

Miejsce to zdecydowanie Wam polecam. 
Wstęp jest tani, a architektura i wszelkie zdobienia robią super robotę. 

Przebywając w tym miejscu naszła mnie też refleksja z tych turystycznych. 
Niestety chyba dochodzimy do czasów, gdzie oprócz broszurki z informacją typowo historyczną o danym miejscu, będzie trzeba zamieszczać informację o zachowaniu się i kulturze. 
Odniosłam wrażenie - zresztą nie po raz pierwszy - że wielu turystów, nie chcę tu wymieniać narodowości, aby nie generalizować, ale zdecydowanie tych, których jest zawsze najwięcej 😉 - ma ewidentny problem ze świadomością, że odwiedzają miejsca święte.
Miejsca modlitw, miejsca w których inni składają ofiary czy traktują jak miejsce kultu. 
Robienie sobie w nich zdjęć w głupich pozach z minami, hałasując i wygłupiając się jest słabe.


Wat Arun można zwiedzać codziennie od 8:30 do 17:30.

Kiedy wychodziliśmy zaczął padać niewielki deszcz, w zasadzie to miło się zrobiło, bo chwila oddechu i odświeżenia powietrza dobrze robi w panujących tu temperaturach. 
Zaszliśmy więc po drodze na lunch. 

Ja zjadłam wege Pad Thai czyli smażony w woku makaron ryżowy z jajkiem, tofu, fasolą mung, orzeszkami ziemnymi i przyprawami. 
Wersja tradycyjna zamiast tofu ma krewetki. 
Słodkie, kwaśne od limonki i ostre od chilli. Super dobre i jak będziecie w Tajlandii obowiązkowo spróbujcie chociaż raz. 
Krystian zjadł - podobno przepyszną - zupę z wieprzowiną. Powiedział nawet, że robi ona konkurencję naszemu rosołowi. Wierzę mu na słowo 😊 Za jedzenie nasze zapłaciliśmy 120 THB czyli 15,60.

Kolejnym miejscem, które mieliśmy dziś na liście odwiedzin było oddalone o jakieś  2 km Bangkok Forensic Muzeum czyli Muzeum Medyczne, znajdujące się przy uniwersytecie medycznym i szpitalu Siriraj.

spotkany po drodze piesio

mijana po drodze siłownia

przy szpitalu, dokładnie po drugiej stronie ulicy park, gdzie wszyscy ćwiczą i biegają

Pierwsze co trzeba napisać to gigantyczność całego obiektu. 
Kompleks naprawdę robi wrażenie. Pokręciliśmy się chwilę między wielkimi budynkami, studentami, młodymi lekarzami. 
Czuliśmy się trochę jak w jakimś filmie czy serialu o tematyce szpitalnej.
Tam jakieś łóżko jedzie, tam karetka, tu pielęgniarki 😀  

Droga do budynku w którym znajduje się muzeum jest dość dobrze oznaczona żółtymi strzałkami, zatem powinniście trafić bez problemu. 
Po wejściu na pierwsze piętro miła Pani dała nam mapkę i wytłumaczyła - chyba niezbyt dokładnie - gdzie mamy się udać na pierwsze zwiedzanie - bo szukaliśmy tego budynku dobrych kilka minut, aż w końcu miły turysta z Japonii nas zaprowadził. 
Następnie trochę się zdziwiliśmy ceną wstępu, bo od głowy było to 300 THB czyli 39 zł, a najgorsze co nas spotkało to informacja o zakazie robienia zdjęć 😞  Jak to tak??? 
Poniżej jedno z ukrycia - no muuuusiałam Wam cokolwiek pokazać 😉

Ruszyliśmy zatem na zwiedzanie. Przed nami było muzeum patologii, anatomii, parazytologii, kryminalistyki. 
Piętro, na którym znajdowały się dwie sale, w budynku kawałek oddalonym od kasy i informacji od razu wbiło nas w ziemię. 
Wiedzieliśmy, że są tu szokujące eksponaty, ale nie, że aż tak i jest ich tak dużo!!! 

Fragmenty ciał, przekrój ludzkiego ciała kawałek po kawałku, deformacje ciała, syjamskie bliźniaki w różnych konfiguracjach, byliśmy w szoku. 
Wszystko to w formalinie czy innym płynie konserwującym. 
Wszystkie eksponaty (nie wiem czy to odpowiednie słowo?) były prawdziwe i chyba ten fakt nas właśnie tak bardzo otrzeźwił i zmroził. 
Świadomość, że to prawdziwe dzieci, wzbudza w tobie dziwne uczucia. 

Najbardziej szokujące dla mnie były ciała rocznych, może dwuletnich dzieci stojące pod oknem, a między nimi podarowane przez odwiedzających zabawki i słodycze. 
Normalnie poczułam się jak w horrorze. Do tego puste, wysokie sale dość nadgryzione zębem czasu - można zapętlić swoje myśli.   

Nie wiem czy odpowiednim będzie jak napiszę, że mimo wszystko było to fascynujące, a jednocześnie straszne. 
Wystawa pokazująca wszystko tak otwarcie, wprost, szczerze. Bez żadnych subtelności. 
Chyba wewnętrzna ciekawość, którą każdy z nas w sobie nosi powoduje, że mimo przerażenia i dziwności tego co widzimy interesuje nas to. Chcemy widzieć więcej.  

Drugie co mnie bardzo zaciekawiło to nasz mózg. Był pokrojony w plasterki i opisane różne płaty i ośrodki się w nim znajdujące.   

Po tej sali przeszliśmy do kolejnego miejsca gdzie poznaliśmy przedmioty i wszystko co związane z ewolucją człowieka na przestrzeni 550 milionów lat. 
Tu już było typowo muzealnie, w zasadzie można powiedzieć w stosunku do sali obok - nudnawo. 

Wychodząc zahaczyliśmy jeszcze o salę gdzie dawniej studenci, ucząc się anatomii, przeprowadzali sekcje zwłok. Stoły specjalnie do tego przeznaczone, stare umywalki, kafle na ścianach brrr znowu mroźnie. 

Kolejne sale do zwiedzania znajdowały się w budynku, gdzie zakupiliśmy bilety. 

Aby wejść dalej musieliśmy pozostawić wszystkie nasze rzeczy w szafce i tu także obowiązywał zakaz fotografowania. 
Sale te również były targające nasze emocje. 
Ponownie ciała dzieci, deformacje wszelkie i to niektóre bardzo mocne, fragmenty narządów. 
Był też pokazany i opisany rozwój ludzkiego płodu. Od maleńkich embrionków do dużych już w zasadzie noworodków. 
W sali obok znajdowały się zdjęcia ofiar przestępstw. 
Okrutne zbrodnie i ich zdjęcia. 
Nawet nie chce Wam chyba pisać o narzędziach i w jakich częściach ciała lądowały. 
Zdjęcia z wypadków samochodowych, kolejowych, rozerwane ciało od wybuchu granatu, samobójstwa i inne. 
Był też dział o tsunami z 2004 roku. 
W sali za nią znajdowała się kolejna, gdzie dowiedzieliśmy się sporo o pasożytach i innych brzydkich bakteriach, robalach, insektach. Powiało grozą.  
Było to mocno obrzydliwe, raz, że robale prawdziwe - oczywiście już martwe - a dwa, że pokazane choroby i wszystkie skutki uboczne spotkań z nimi. 

Powiem Wam szczerze, że chyba najlepiej wydane do tej pory 300 bathów w Tajlandii 😊

Super miejsce i koniecznie je odwiedźcie. 

Muzeum czynne od 10:00 do 17:00 z wyjątkiem wtorków, sobót, niedziel i dni ustawowo wolnych.


4 września środa,

Po dwóch dniach zwiedzania, postanowiliśmy, że dziś odpuścimy, a to czym się zajmiemy to znalezienie centrum handlowego z food courtem.
Przypomniało nam się nasze odkrycie w Malezji - Pavilion i stwierdziliśmy, że musimy znaleźć coś podobnego tu. 

Najbliżej nas, bo oddalone zaledwie o 2 km znajdowało się ICONSIAM. 

Po drodze zahaczyliśmy jeszcze o ryneczek znajdujący się nieopodal. 
Udało mi się tu znaleźć  samosy 😊 Inne niż te indyjskie, nie ostre, z kapustą jedne i cukinią drugie. Bardzo wyborne, aż by się chciało więcej. 10 THB sztuka czyli 1,30 zł. 
Kupiliśmy też szejka arbuzowego ku uczczeniu pamięci naszego ulubionego soku w czasie poprzedniej wyprawy, zrobiliśmy kółeczko po ryneczku i poszliśmy dalej. 

zakamarki nie zawsze karmią zmysł estetów

ryneczek

samoski

próbowany po drodze tajski energetyk M-150

ICONSIAM mimo, że celem naszym był tylko food court, obeszliśmy całe i nam się o dziwo podobało. 
To co na pewno zwróciło moją uwagę to estetyka tego miejsca i spójność w kolorach stoisk, sklepów wraz z otoczeniem czyli ścianami, podłogami, lampami i innymi dodatkami. I wodospad obok jednej z restauracji z mieniącymi się wzorami. Czad!  
No, ale nie o tym chciałam.  

Przyszliśmy tu obadać strefę gastro i się nie zawiedliśmy. 
Pierwsze co uderzyło nas to imitacja pływającego marketu! W środku! 
Normalnie ten rodzaj handlowania jedzeniem jest tu dość popularny, ale odbywa się na zewnątrz.
W tym wydaniu mamy wodę, a nad nią pełno różnych stoisk z jedzeniem.  
Wyglądało to naprawdę super. 
Zaraz obok znajdowało się całe piętro z małymi stoiskami oferujące i zupy i ryże, makarony, słodkości, napoje i masaż 😄 
O masaż będąc w Tajlandii zapytają Was niezliczoną ilość razy. 
Jakby tego było mało to okazało się, że stoiska z jedzeniem są na każdym piętrze! 
Zatem było w czym wybierać. O ile jesteś mięsożercą.....  
Zatrzymaliśmy się na którymś z pięter, wydaje mi się, że było to czwarte. 
Przy wejściu do food courtu w informacji kupiliśmy kartę za 200 bathów, którą zamiast gotówki płaciło się przy każdym ze stoisk. 
Wybierać było z czego. I zdecydowanie lepiej niż na dole z pozycjami wege. 
Ja skusiłam się na zupę. 
Lekko słodka, ostra, z orzeszkami i czymś co nie było tofu, nie było mięsem oczywiście, ale miało za zadanie to imitować i się udało. 
Koszt 79 THB czyli 10 zł. 
Krystian zamówił zestaw różnych mięs z sosem i ryżem, serwowane z zupką. Koszt jakoś 85 THB czyli 11 zł. 
Przy wyjściu wróciliśmy do miejsca, gdzie kartę zakupiliśmy, oddaliśmy ją, a pan Taj nam resztę środków, która tam pozostała.
Ogólnie ceny w porównaniu do tych na ulicy są wyższe o powiedzmy 20 THB, ale macie komfort jedzenia w klimatyzowanym wnętrzu, przy czystym wygodnym stole no i w ogólnie bardziej jadalnych warunkach 😉
A no i dostęp do toalety, dla mnie to jest chyba zawsze najbardziej przekonywujące, aby wejść do food courtu w centrum handlowym.

O centrum tym możecie także obejrzeć odcinek na naszym kanale YT:

 

tu można było uczyć się gotować, pani mówiła co robi, a na ekranie u góry były napisy w języku angielskim

Aplikowaliśmy też dziś o wizy do Birmy. 
Na stronie: https://evisa.moip.gov.mm wypełniliśmy wniosek, zapłaciliśmy 50$ od osoby - nie mało😕 - i dwie godziny później mieliśmy już ważne przez 3 msc wizy na 28 dni do Birmy. Szybko i sprawnie. 
Początkowo mieliśmy plan iść do ambasady w Bangkoku i tam składać o wizy, ale przeczytaliśmy na stronie ambasady, że koszt jej tam to 1600 bathów, zatem drożej niż online. 
W wizie musicie wpisać adres jaki będziecie mieli w Birmie, jeżeli nie wiecie jeszcze, bo nie macie zrobionej rezerwacji wpiszcie po prostu hotel Myanmar, a najwyżej na przejściu granicznym - o ile taka potrzeba zajdzie - pokażecie adres waszego noclegu.   

Dziś też przyszła w końcu moja wiza do Wietnamu. 
Wnioski o nie złożyliśmy jeszcze w Polsce. Na tej stronie: https://evisa.xuatnhapcanh.gov.vn/en_US/web/guest/khai-thi-thuc-dien-tu/cap-thi-thuc-dien-tu
Krystiana zgodnie z informacją na stronie przyszła po 3 dniach, a ja dostałam odmowę z powodu błędu w dacie urodzenia. 
Na szczęście można było poprawić ten błąd i bez kolejnych 26 dolców (25$ sama wiza, dolca zjadło za płatność) przesłać wszystko od nowa.
Jak nie planujecie w trakcie pobytu w Wietnamie go opuszczać e-visa jest najlepszym i najszybszym sposobem na jej uzyskanie. W przeciwnym razie najlepiej starać się o wizę wielokrotnego wjazdu i promesę wizową. 
We wniosku należy też podać którymi przejściami granicznymi będziecie wchodzić do Wietnamu oraz go opuszczać.
Są do wyboru zarówno powietrzne jak i lądowe. 

Zatem pozostaje nam jeszcze tylko wiza do Kambodży oraz Laosu. 
Mieliśmy je wyrabiać na granicy, ale dużo czytaliśmy o naciąganiu przez celników turystów, od których wołają o dolara, dwa czy pięć więcej niż wiza kosztuje. 
Aby uniknąć słownych konfliktów myślę, że wyrobimy je podobną drogą jak dwie powyższe.